(Γράφει ο elsavvas)

 

ΥΓ Κάποια στιγμή θα πρέπει να στηθούμε μπροστά στον καθρέφτη και να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Να δούμε δηλαδή με καθαρό μυαλό, ποια είναι τα – πραγματικά, έχει σημασία αυτό – ατού μας και πως μπορούμε να δουλέψουμε επάνω τους, να τα ενδυναμώσουμε ακόμη περισσότερο προκειμένου να τα χρησιμοποιήσουμε ως εφαλτήριο για το μεγάλο άλμα προς την κορυφή. Να δούμε ποιοι είμαστε, που πάμε αλλά κυρίως πως μπορούμε να φτάσουμε στον τελικό προορισμό μας. Γιατί ωραία και άγια να λέμε πως θέλουμε να πατήσουμε κορυφή, θα πρέπει όμως κάποια στιγμή να αποφασίσουμε πως ακριβώς θα φτάσουμε εκεί και ποια στρατηγική θα ακολουθήσουμε. Εκείνο που προέχει είναι με νηφαλιότητα να εντοπίσουμε τα εσωτερικά προβλήματα και τις όποιες ανεπάρκειες μας. Καταλαβαίνω πως είναι ανθρωπίνως αδύνατο να εξαλείψουμε τα μείον μας. Θεωρώ όμως πως αν καταφέρουμε να τα ελαχιστοποιήσουμε όσο δυνατόν περισσότερο, τότε θα είμαστε στον σωστό δρόμο.

ΥΓ2 Μήπως δεν φταιει μόνο ο στραβός γιαλός; Μήπως και εμείς στραβά αρμενίζουμε;

 

Η ισχύ εν τη ενώσει

 

Εντάξει, να το παραδεχτώ: μάλλον ανάποδα ξεκίνησε το σημερινό άρθρο. Άλλωστε όπως υπονοεί η ίδια η λέξη, το υστερόγραφο είθισται να ακολουθεί και όχι να προηγείται του κυρίως κειμένου. Θέλησα όμως με αυτό τον – κάπως γλαφυρό, ομολογουμένως – τρόπο να τονίσω την ανάγκη της αυτοκριτικής και τον εντοπισμό των καταστάσεων εκείνων που έχοντας ως αφετηρία τους την «καρδιά» της ομάδας, αποτελούν τροχοπέδη στην ανάπτυξη μας ως σωματείο, βάζοντας ουσιαστικά ταφόπλακα στα όνειρα που συχνά πυκνά κάνουμε για εγκαθίδρυση μας ανάμεσα στους ισχυρούς αυτού του τόπου. Δεν ξέρω για εσάς, προσωπικά έχω βαρεθεί να ρίχνω αποκλειστικά και μόνο την ευθύνη στους – πολλούς, είναι αλήθεια – ανταγωνιστές μας, που εδώ και δεκαετίες ελλοχεύουν στις σκιές σαν άδικη κατάρα.

Τι έγινε, παίδες; Εμείς λάθη δεν κάναμε; Δεν βγάλαμε πολλάκις μόνοι μας τα μάτια μας με την συμπεριφορά μας; Πάντα οι άλλοι θα φτάνε δηλαδή και εμείς μονίμως θα κρίνουμε τους εαυτούς μας ως άμοιρους ευθυνών; Συγνώμη κιόλας, αλλά με τέτοια νοοτροπία χαϊρι δεν βλέπουμε, και όσες επιτυχίες έρθουν στο δρόμο μας, δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από κάποιες σπασμωδικές κινήσεις, ανάξιες να σταθούν σε βάθος χρόνου. Προπαντός όμως, ανάξιες να κοιτάξουν στα μάτια την πλούσια ιστορία αυτού του συλλόγου και τον– συγκινητικό θα έλεγα – κόσμο που τον συνοδεύει παντού και πάντοτε, κάτω από ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες πολλές φορές.

Είναι γνωστό τοις πάσης, πως οι κατακτήσεις της ποδοσφαιρικής ΑΕΛ είναι δυσανάλογες τόσο με το «εκτόπισμα» της ομάδας, όσο και με τις πραγματικές της δυνατότητες. Όπως άλλωστε γνωστός είναι και ο λόγος που ποτέ δεν καταφέραμε να κατακτήσουμε όσα μας αναλογούν: η διαχρονική μη συμμετοχή της ομάδας στα κέντρα λήψεως αποφάσεων. Όλοι το έχουμε καταλάβει και όλοι το έχουμε εμπεδώσει. Κάποιοι ίσως κρίνουν την μη πρόσβαση στο παρασκήνιο ως ανικανότητα. Πείτε με υπέρμετρα ρομαντικό. Θέλω να πιστεύω πως η αλλεργία προς κάθε τι που αναβλύζει βρώμα και δυσωδία δεν είναι απόρροια τετελεσμένων καταστάσεων αλλά συνειδητή απόφαση. Και αφού είναι στάση ζωής, δεν επιθυμώ σε καμία περίπτωση να δω την ομάδα μου να αλλάζει πλεύση και να συμβιβάζεται με το κατεστημένο.

Τις πταίει;

Πρέπει λοιπόν να μάθουμε να ζούμε μαζί της. Πρέπει παράλληλα να βρούμε τα απαραίτητα αντίδοτα, με τα οποία εμείς οι ίδιοι θα καταφέρουμε να αντισταθμίσουμε τον αθέμιτο ανταγωνισμό από όλους εκείνους που καραδοκούν στην γωνιά με βασικό στόχο να μας ρίξουν στα τάρταρα με την πρώτη ευκαιρία. Δεν θέλω να το παίξω ειδήμων και να προτείνω αγωνιστικές λύσεις στην διοίκηση. Άλλωστε αυτοί έχουν τα γένια, έχουν και τα κτένια. Ας τους αφήσουμε λοιπόν να κάνουν απρόσκοπτα την δουλειά τους και ας περάσουμε στο κομμάτι εκείνο που αφορά όλους εμάς που δηλώνουνε απλοί φίλαθλοι αυτού του σωματείου.

Να ξεκινήσω με ερώτηση: ειλικρινά πιστεύετε πως έχουμε την πρέπουσα νοοτροπία (για να μην πω συμπεριφορά) φιλάθλων μεγάλης ομάδας; Αν ναι, να σας προειδοποιήσω πως στην συνέχεια του κειμένου τα νεύρα σας θα γίνουν τσαντάλια, επομένως συνεχίστε να διαβάζετε με αποκλειστικά δική σας ευθύνη. Να προχωρήσω με διαπίστωση: με γνώμονα τα άνωθεν, για μένα η φετινή σεζόν ήταν άκρως αποτυχημένη.

Έχοντας ως παρακαταθήκη την κεκτημένη ταχύτητα από την συσπείρωση του περσινού τελικού της ντροπής, αλλά και την ουσιαστικά προαναγγελθείσα επίθεση του κατεστημένου προς την μεγάλη αγαπημένη (μας) θα περίμενα τον κόσμο να αγκαλιάσει αυτό τον πολυβασανισμένο σύλλογο, να γίνει η ασπίδα του, ο προστάτης του, να γίνει κλοιός που θα τον περιτυλίγει στοργικά και θα τον προστατεύει από τα ύπουλα χτυπήματα κάτω από την ζώνη. Ναι, είχα την πεποίθηση – εξακολουθώ να έχω ΚΑΙ την απαίτηση – να γίνουμε γροθιά που θα κόβει την φόρα σε κάθε εντεταλμένο ακροβολιστή που βάζει στο στόχαστρο του την ΑΕΛ μας (μην πάει ο νους σας στο κακό: είμαι κάθετος σε θέματα βίας, θεωρώ δε πως η μόνη άξια λόγου ασπίδα αφορά την σωστή νοοτροπία και την συσπείρωση). Αντί αυτού, τι είχαμε; Ακατάσχετη και απροκάλυπτη μουρμούρα που πολλές φορές άγγιζε τα όρια του εκ των έσω πολέμου, λοιδορία κατά παντός με κύριο χαρακτηριστικό την έλλειψη αποδεικτικών στοιχείων και εν τέλει τον διαμελισμό του κόσμου μας σε παρατάξεις και φατρίες. Και όλα αυτά την ώρα που βρήκαμε επιτέλους διοίκηση προσηλωμένη αποκλειστικά και μόνο στην ευμάρεια της ομάδας μας. Όλα αυτά σε μια εποχή που βρήκαμε επιτέλους καπετάνιο με στιβαρό χέρι και άκρατο ενθουσιασμό, με κάποιο συγκεκριμένο πλάνο αλλά και περίσσια αγάπη για τον σύλλογο. Ή μήπως νοσταλγείτε ακόμη τα πέτρινα χρόνια, τότε που αρμενίζαμε ακυβέρνητοι στον γιαλό, έρμαιο στις ορέξεις των κυμάτων;

Εν τέλει, χάσαμε την μεγάλη ευκαιρία να γίνουμε ΕΝΑ. Δυστυχώς