Εμείς και οι άλλοι

(Γράφει ο elsavvas)

 

Να’ μαστε, λοιπόν. Φτάσαμε αισίως στην λήξη της κανονικής περιόδου της φετινής φαρσοκωμωδίας. Βρίσκομαι μάλιστα στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω πως η κατάληξη της σπονδυλωτής αυτής κωμωδίας ήταν όπως ακριβώς την αναμέναμε εμείς οι απανταχού φίλοι του κυπριακού ποδοσφαίρου. Και πριν βγάλετε τα πιστόλια από τις θήκες και αρχίσετε να πυροβολείται αδιακρίτως και κατά πάσης κατευθύνσεως, να βιαστώ να σημειώσω πως σε αυτή την σεμνή τελετή η καπατσοσύνη μετριέται με γνώμονα τις πλάτες που έχει ο καθένας εξ ημών. Άρα, οι πιο γερές πλάτες φροντίζουν να στέλνουν προσκλήσεις για τα μεγάλα σαλόνια.

Μην ακούσω κανένα να μιλήσει για ερασιτεχνισμό και έλλειψη σχεδιασμού από τους ανθρώπους που κρατούν τις τύχες μας στα στιβαρά τους χέρια: πιπέρι θα του βάλω στο στόμα. Άλλωστε οι καλοί μου όλα τα έχουν σκεφτεί, και όλα τα έχουν προβλέψει. Μόνη παρατυπία η μη διοργάνωση φάιναλ φάιφ (όπως τα δάκτυλα της ανοικτής παλάμης, ένα πράμα) αντί του φάιναλ φορ με αποτέλεσμα η ομάδα του εκλεκτού – τι κάνει νιάου, νιάου στα κεραμίδια – να μείνει εκτός χορού (για εκτός νυμφώνα δεν το νομίζω – όλο και κάτι θα σκαρφιστούν). Μην μου αγχώνεστε παλικάρια μου: ο θείος και ο παππούλης με την άσπρη γενειάδα να είναι καλά και του χρόνου πάλι πρωτάθλημα και κύπελλο – βεβαίως, βεβαίως – θα έχουμε. Όλο και κάπου θα βολευτείτε.

Ας δούμε όμως τι έγινε στο σωτήριο – ποδοσφαιρικό – έτος 2009-2010.

Ζήτω που… καήκαμε

Βρώμα και δυσωδία. Από μόνες τους αυτές οι λέξεις είναι ικανές να περιγράψουν το Ποδοσφαιρικό Πρωτάθλημα Κύπρου 2009-2010. Και τι δεν είδαμε φέτος! Κάποιες τραγελαφικές, κάποιες άλλες απλά γελοίες, στην πλειοψηφία τους όμως τραγικές καταστάσεις, που – δυστυχώς – τείνουν να γίνουν όχι η εξαίρεση, αλλά ο κανόνας ο ίδιος, καταδυναστεύοντας το όμορφο αυτό άθλημα στην εξίσου όμορφη –πλην διόλου αξιοκρατική – χώρα που ζούμε. Είδαμε αποτελέσματα να αλλοιώνονται από τους κυρίους με τα μαύρα – τελικά μόνο αδιάφορα μπορούν να σφυρίζουν - είδαμε «φιλικούς» αγώνες με λίγο βαθμολογικό αλλά πολύ μεγάλο χρηματικό κέρδος, είδαμε φωνές και καταγγελίες από παράγοντες, είδαμε άλλους να παραπονιούνται και άλλους να γεμίζουν λίμνες με τα κροκοδείλια δάκρια τους, ακούσαμε αλαλαγμούς και απειλές, μουρμούρα και… πισωγυρίσματα.

Είδαμε ομάδες να στήνονται μπροστά στο εκτελεστικό, είδαμε τους γνωστούς-άγνωστους να ανοίγουν πλατιά τα φτερά τους και να αγκαλιάζουν όσους και όσες τους θυμήθηκαν εν καιρώ εκλογών, είδαμε σφαγές με το γάντι αλλά και εγχειρήσεις χωρίς αναισθητικό. Είδαμε νικητές και ηττημένους, παραπονεμένους και ευνοημένους με το ίδιο περίσσιο σθένος, και με ακόμη μεγαλύτερο στόμφο να προσπαθούν να πείσουν και να αποτυγχάνουν παταγωδώς. Είδαμε το σχοινί να τεντώνει επικίνδυνα και την ΑΕΛ μας να ακροβατεί ξεχασμένοι από φίλους, όχι όμως από εχθρούς. Είδαμε την γραμμή μεταξύ πισωμαχαιρώματος και απροκάλυπτου μίσους να θολώνει επικινδύνως, και να μας τιμωρεί ποικιλοτρόπως.

Τι δεν είδαμε; Διαιτητή να επιχειρεί με κεφαλιά-ψαράκι να στείλει την μπάλα στα δίκτυα της αντιπάλου της αγαπημένης ομάδας του αγαπημένου του ποδοσφαιροπατέρα και μεγαλοπαράγοντα του παρασκηνίου, Μην μας στερείτε άλλο την χαρά, αγόρια μου καλά. Σουτάρετε και σπάστε τα… δοκάρια!

Είδαμε την ΚΟΠ να φιμώνει τους πάντες και τα πάντα, να μοιράζει εξοντωτικά πρόστιμα για... χαρτοπόλεμο και άδεια πλαστικά ποτηράκια, να κλείνει επιδεκτικά τα μάτια σε κρούσματα απόλυτης καφρίλας και εξευτελισμού της ανθρώπινης ζωής. Είδαμε τον πρόεδρο της να άρει την εμπιστοσύνη του προς τους διαιτητές, να συνάπτει συμφωνίες με την αποδεδειγμένα πιο ανυπόληπτη ομοσπονδία του κόσμου, να φέρνει στην συνέχεια διαιτητές από Βουλγαρία και Ισραήλ, να βλέπει τελικά τους εν Κύπρο άρχοντες του γηπέδου και να συμφωνεί μαζί τους πως όλα βαίνουν καλώς. Άρα του χρόνου μια από τα ίδια...

Είδαμε εν τέλει την ΟΥΕΦΑ να φωνάζει για στημένα, να στέλνει φακέλους, να κάνει επισυνάψεις, να καθοδηγεί, να ζητά επέμβαση των ντόπιων αρχών, να, να, να... Είδαμε από την άλλη το ποδοσφαιρόφιλο κοινό της Κύπρου να παρακολουθεί τις εξελίξεις εκ του ασφαλούς, να δηλώνει σοκαρισμένος από τις εξελίξεις, αλλά και περήφανος που είχε την ευτυχία να βιώσει την εκ νέου ανακάλυψης της ταχινόπιττας (πυρίτιδας, κατά την Ελληνική έκφραση). Τι θα δούμε ακόμη; Μα, το κλείσιμο της υπόθεσης σε καλά κλειδωμένα ντουλάπια και την εκ νέου επιβεβαίωση του «δεν είδα, δεν άκουσα, δεν έπεσε τίποτα στην αντίληψη μου». Ή κατά Τζίμη Πανούση: «ζήτω τα καινούργια μας έπιπλα».